کودک که بوديم چه دلهاي بزرگي داشتيم،اکنون که بزرگيم چه دلتنگيم

کاش همان کودکي بوديم که حرفهايش رااز نگاهش ميشد خواند،اما اکنون اگر

 فرياد هم بزنيم کسي نمي فهمد ودلخوش کرده ايم که سکوت کرده ايم.

سکوت ((پر))بهتر از فرياد ((توخالي)) نيست؟

فکر ميکنيم کسي هست که سکوت ما را بشکند اما افسوس که انتظار بي فايده است.

آنقدر از گذشته ات سر افکنده اي که نمي تواني به آينده بينديشي و آنقدر صهباي

 نفس سر کشيدي که جايي براي خدا نگذاشتي.

آنقدر در زندگي دويدي که آخر هم بدهکار شدي. چه شد که دلپاک آمدي و روي

 سياه خواهي رفت،حال تويي و روزنه اميد بخشش پروردگارت.اويي که سالهاست

که فراموشش کرده اي اما باز هم تو را ميخواند.